με τους κυνηγημένους μετανάστες,
τους κάτι-λιγότερο-από-ανθρώπους,
τους υπανθρώπους, τους απόκληρους:
«πήρανε το δρόμο πικρό πρωί,
δρόμο μαύρο κι όπου βγει...»
Η σύγχρονη Ελλάδα δεν χάνει ευκαιρία να δείχνει το σκληρό της πρόσωπο.
Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι πως ζω στην Ελλάδα που αγάπησα.
Αφιερώνω αυτό το τραγούδι στα εξαθλιωμένα πλάσματα
που άφησαν μάνα, γυναίκα, αδελφή,
για να βρίσκονται εδώ.
ΦΥΓΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Βαγγέλης Γκούφας
Φύγαν τα παιδιά,
έχετε γεια, θάλασσα πλατειά,
βάθυνε το κύμα,
μάνα η Παναγιά,
σβήνει στο τζάκι η φωτιά.
Φρύγανο μου κάψαν την καρδιά,
φύγαν τα παιδιά,
πήρανε το δρόμο πικρό πρωί,
δρόμο μαύρο κι όπου βγει.
Παίζανε στα ζάρια τη ζωή,
είκοσι χρονώ,
περιμένω να'ρθει, πού είν'η αυγή,
δάκρυ και παράπονο.
Γέλιο και τραγούδι,
ένας καημός, λάδι στην πληγή,
στέγνωσε στα χείλια ο γυρισμός,
μάκρυνε η νύχτα πολύ.
Στήσανε στον τοίχο τ'όνειρο,
είκοσι χρονώ,
ρίξανε φαρμάκι στο νερό,
πίσω να 'ρθω δεν μπορώ.
Μπράβο Κώστα!Πολύ καλή επιλογή και συμφωνώ απόλυτα με όσα γράφεις!
ReplyDelete