
Η Ελλάδα του Κώστα Καράλη:
μία ευαίσθητη Ελλάδα που παθιασμένα αγάπησα
και την κρατώ ακόμα
—πεισματικά—
στην καρδιά μου...
Άννα, δεν είναι η βροχή
που σου χαράκωσε το βλέμμα.
Είναι που είσαι μοναχή
κι αν τ'αρνηθείς θα είναι ψέμα.
Ξέρω, ξέρω το δάκρυ το καυτό
άμα το δω σε μάτια ξένα.
Άννα, γιατί να σου κρυφτώ
είμαι μονάχος σαν κι εσένα.
Έλα λοιπόν και μην ντραπείς,
μα σε παρακαλώ μονάχα:
Πες ότι θες, όμως μην πεις,
πως μ έχεις αγαπήσει τάχα
Άννα, οι άνθρωποι πονούν
και τους φοβίζει το σκοτάδι.
Πόσοι για αγάπη δεν μιλούν
για να περάσουν ένα βράδυ;
Πόσοι δεν λένε «σ'αγαπώ»
και το ξεχνάνε μόλις φέξει...
Άννα, ποτέ δεν θα σ'την πω
αν δεν την νιώσω αυτή τη λέξη.
Έλα λοιπόν και μην ντραπείς,
μα σε παρακαλώ μονάχα:
Πες ότι θες, όμως μην πεις,
πως μ'έχεις αγαπήσει τάχα.
• • •
Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.
Για το Μαντράς, τη Σιγκαπούρ, τ'Αλγέρι και το Σφαξ
θ'αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.
Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα'χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ'όποιον ρωτά:
«Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει»
Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλισθεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.
Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θα'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.
0 comments:
Post a Comment